Ik moet dit doen

𝐍𝐚𝐭𝐮𝐮𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤! (Mijn persoonlijke OCD spreekbeurt)

Dag 29 van de #kinderboekenchallenge van @uitgeverijlemniscaat

Natuurlijk moet er ook een écht persoonlijk stukkie van mij verschijnen, anders heb ik de challenge niet goed afgerond. Dit past ook heel goed bij de titel van het boek waar ik voor heb gekozen. Ik moet dit doen. Eigenlijk zou ik vandaag iets posten over 'Superslimme vogels', (grote aanrader als je meer over vogels en natuur wil lezen!) maar ik heb gisteren besloten om toch voor dit boek van @marenstoffels te gaan.

'Simon heeft een dwangstoornis. Hij moet altijd alles controleren en ontwijkt bepaalde getallen. Tijdens een dwang-kamp leert hij Jasmin kennen, een meisje met extreme smetvrees. Wanneer Simon een geintje met haar uithaalt, valt dat helemaal verkeerd. Jasmin loopt weg en Simon is de enige die haar kan vinden. Alleen moet hij daarvoor wel eerst zijn eigen dwang opzijzetten…'

Hoewel ik het boek zo'n 3 jaar geleden las weet ik nog steeds hoe mooi maar vooral confronterend ik het vond om over dit onderwerp in een jeugdboek te lezen. Een onderwerp waar ik, in tegenstelling tot veel andere moeilijkheden, niet makkelijk over praat en schrijf. Misschien een beetje uit schaamte, maar vooral door de gedachten dat ik me aanstel en doe alsof. Het maakt me zenuwachtig. En als er iets is waarvan dwang smult is het wel stress!

Dwangstoornis oftewel OCD. Iets waarvan veel mensen denken dat het betekent dat je alles constant wil schoonmaken, je handen kapot schrobt vanwege extreme smetvrees. Dat je bepaalde getallen moet herhalen en handelingen veelvuldig moet uitvoeren. Dat je de voegen op de stoep niet mag aanraken. Zulke dingen. En dat klopt ook hoor! Dwang is extreem vermoeiend en vreselijk voor de personen die hier dagelijks zo enorm veel last van hebben.

Wat veel mensen niet weten, maar waar tegenwoordig gelukkig wel steeds meer aandacht voor is, is dat er zoveel meer vormen van dwang zijn. Dat het ook veel (of alleen) in een hoofd afspeelt waardoor je aan de buitenkant niks kan zien. Sowieso zijn mensen met dwang vaak geweldige meesters in het verbergen van compulsies. Ik ook. 😎 

De vijf hoofdgroepen zijn:

• Verzamel OCD

• Tel- symmetrie en ordedwang 🙋🏻‍♀️

• Smetvrees

• Nare voorstellingen OCD 🙋🏻‍♀️

• Controle OCD

Een aantal specifieke soorten zijn:

• Bevestigings OCD

• False Memory Obsessions

• Harm OCD

• Imposter OCD 🙋🏻‍♀️

• Intrusies 🙋🏻‍♀️

• Morele Smetvrees 🙋🏻‍♀️

• Not Just Right OCD 🙋🏻‍♀️

• Relatie OCD (ROCD)

• Verantwoordelijkheids OCD

Uiteraard zijn hier ook andere benamingen voor.

Gelukkig heb ik al sinds ik medicatie slik, nu 4 jaar en een paar maanden, heel erg veel minder last van dwanggedachten en handelingen. Behalve als ik heel erg moe en/of gestresst ben. Dan kan het weer heel snel opleven.

Waar ik zelf (bewust) het meest last van heb is toch wel dat ik zo enorm eerlijk moet zijn. Dat ik in bepaalde situaties alles goed moet verwoorden en genoeg informatie moet geven omdat ik er anders van overtuigd ben dat ik een leugenaar ben. Of dat ik me anders voordoe dan ik ben. Vooral in berichten, want dan is er ook nog eens bewijs dat ik immoreel ben. Dat mensen zich door mij slecht voelen. Dat ik verkeerde dingen heb gezegd. Recent of ver in het verleden. Hierdoor kan ik gebeurtenissen blijven herhalen en herhalen terwijl er al niks meer aan gedaan kan worden.

Ook intrusies zijn verschrikkelijk. Na een opleving was ik de afgelopen maanden weer handelingen aan het uitvoeren. Waaronder afkloppen, dat ik eerst heb afgebouwd naar 1 keer per dag (met heel veel voorwaarden in mijn hoofd - dus nog steeds een vette compulsie), maar inmiddels doe ik dit helemaal niet meer en ga ik dit ook niet meer doen. Maar nu ik dit schrijf wil ik het heel heel heel graag.

Gelukkig ben ik me tegenwoordig dus veel meer bewust van gedachten en handelingen. Soms werkt dit me tegen, maar meestal is het heel helpend. Ik weet ook dat het weer beter gaat als ik goed voor mezelf zorg, als ik weer goed slaap. Als dat soms een periode, vooral nu ik best veel stress heb, echt niet lukt dan is dit zo ontzettend vermoeiend.

Not Just Right blijf ik wel de moeilijkste vinden om te herkennen omdat het zo onverwachts kan komen. De handelingen herken ik wel (bijvoorbeeld iets toch nog een keer moeten aanraken tot het goed voelt, iets nog een keer moeten zeggen omdat er anders slechte dingen gebeuren), maar dat het vaak uit het niets ineens opkomt vind ik wel erg irritant. Zacht uitgedrukt.

Hoewel ik hier nu enkel slechts perioden veel last van heb, gaat het dus over het algemeen veel beter. Het is er niet elke dag. Waarschijnlijk zit het wel verworven in mijn identiteit, maar dat kan ook niet anders als je heel lang op deze manier hebt gedacht.

Nou, om toch nog even op het boek terug te komen (waarschijnlijk is iedereen intussen al afgehaakt), in het verhaal komen verschillende vormen van dwang voor. Verschillende overtuigingen. Angsten. Gedachten en/of handelingen die de personages dagelijks belemmeren. Ik vond het ontzettend goed geschreven. Het voelde zo echt. Zo aangrijpend. Heel bijzonder om bepaalde gedachten en handelingen terug te zien en er naar te kijken van een afstandje. Want ook ik weet hoe stom het voelt. Hoe lachwekkend (en tegelijkertijd heel triest) het kan voelen als je dingen zegt, denkt of doet alleen maar vanwege dat ene stemmetje. Dingen die echt nergens opslaan. Als ik hier al mijn conclusies en gedachten zou noemen dan zou je ook moeten lachen omdat het zo belachelijk is. En die realisatie vind ik heel fijn om te hebben, want zo lach ik de dwang uit. Lekker puh!

Hoewel het soms nog echt doodvermoeiend is ben ik zo ontzettend blij dat het al jaren (met uitzondering van bepaalde periodes) meestal ver op de achtergrond staat. Dat ik het kan stoppen.

Mocht je een ontzettend goed boek (dat over dwang gaat) willen lezen: lees dit boek. Voor 12+.  

-

Auteur: Maren Stoffels

Uitgever: Leopold