Eenbeen

'𝘕𝘶 𝘪𝘬 𝘨𝘳𝘰𝘵𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘪𝘬: 𝘥𝘦 𝘣𝘦𝘭𝘢𝘯𝘨𝘳𝘪𝘫𝘬𝘴𝘵𝘦 𝘱𝘰𝘭𝘪𝘵𝘪𝘦 𝘻𝘪𝘵 𝘪𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘰𝘧𝘥.'

Dit verhaal speelt zich af in het jaar 2136. De wereld zoals wij kennen is nogal veranderd doordat wij mensen veel te veel energie en spullen verbruikten. Nu, in 2136, heeft iedereen een plus- of minscore. Dit helpt niet enkel de planeet, maar draagt ook bij aan het tegengaan van misdaad. Voor alle spullen die je bezit, koopt of energie die je verbruikt krijg je plusjes. Als je een erge plusser bent kun je sommige dingen niet gebruiken of kopen en moet je het doen met minder luxe. Met een goede min-score kun je wel gebruikmaken van meer luxere producten en services.

Wat er niet is veranderd is dat er nog steeds een oorlog woedt in het oosten van Europa. En daarmee begint dit verhaal. Soldaten die gewond zijn geraakt in de oorlog en niet meer kunnen vechten, worden ondergebracht bij boerenfamilies. Bij de dertienjarige Roosmarijn is de teleurstelling groot als er een chagrijnige dronkelap bij hen in huis komt. Hoe graag zou zij hem ruilen voor Sam, de soldaat van de buren! De negentienjarige Sam is hartstikke charmant en vriendelijk, zelfs nu hij nog maar één been heeft. Roosmarijn valt als een blok voor hem. Maar Eenbeen draagt grote geheimen met zich mee. En hij is niet de enige...

Van alle boeken die ik tot nu toe heb gelezen dit jaar, is dit mijn favoriet! (Jaja, ik heb De Laatste Verhalenverteller op nummer twee gezet). Wat een geweldig, bijzonder, meeslepend verhaal! Al vrij snel nadat ik in het boek was begonnen had ik HET gevoel en kon ik niets anders dan het boek meteen volledig in mijn hart te sluiten. Om volledig met Roosmarijn mee te leven en van haar te houden, omdat ze me zo goed meenam in haar gedachten. Gedachten die zo enorm herkenbaar waren/zijn voor mij. Door nu van Roosmarijn te houden hield ik ook weer wat meer van mijn dertienjarige zelf.

Ook de manier van leven intrigeerde me vanaf de eerste pagina. Wat is dit fantastisch en kundig uitgewerkt! Tussen het verhaal door heb je ook bronnen uit de toekomst. Het voelt zo realistisch, wat ook niet zo vreemd is aangezien het verhaal zich niet extreem ver in de toekomst afspeelt. Daarbij is de wereld niet overgenomen door robots en/of speelt technologie ook geen grote rol waardoor het meeste vergelijkbaar is met 2024. De scores zijn het grootste verschil.

Ik denk dat de Minderwet, de grondlegger van de scores, waarover wordt gesproken helemaal zo gek nog niet is als je kijkt naar de wereld van nu. Al lijkt het me tegelijkertijd ook vreselijk als ik van bepaalde spullen en luxes afscheid zou moeten nemen. Super interessant om daarover na te denken.

En toen was daar Sam. Net zoals Roosmarijn viel ik meteen als een blok voor hem. En ik weet zeker dat als ik net zoals Roosmarijn 13 was geweest, dit ook was gebeurd. Sam is een mooi persoon. Hij is lief, vriendelijk, charmant. Maar tegelijkertijd heeft Sam ook precies dat waar ik altijd zo gefascineerd door raak: een verleden met pijn en verdriet. Veel diepgang. En geheimen. Grote geheimen. Het soort persoon waar ik alle tijd voor wil nemen om alles te weten te komen, om te praten, om er te zijn.

Die tijd heb ik overigens genomen tijdens het lezen. Meestal wil ik een boek dat ik fantastisch vind in één ruk uitlezen, maar bij dit boek voelde dat niet goed. Hier heb ik rustig de tijd voor genomen. Ik vond de setting en de personages zo fascinerend en tof dat ik er een paar dagen over heb gedaan om alles op de (voor mij) juiste manier tot me te laten komen. En dat was heel erg fijn.

Denk nu overigens niet dat dit verhaal vooral draait om een verliefdheid en het klimaat, want dat is zeker niet zo. Er zitten zulke fijne, interessante en ook heftige en verdrietige thema's in dit boek verwerkt, die geen enkel moment als té veel worden beschouwd. Thema's die ik hier niet allemaal ga neerzetten, omdat ik van mening ben dat dit een deel van de fijne leeservaring af zal pakken. Toch hoop ik dat ik jullie wel een beetje heb kunnen overtuigen hoe prachtig en bijzonder ik dit boek vind, want het is echt een enorme aanrader. Een boek dat me altijd bij zal blijven.

Geschikt vanaf ±12 jaar. En heel goed inzetbaar bij verschillende vakken op de middelbare school. Maar ook aan volwassenen beveel ik dit boek ontzettend aan. Ga het ervaren!

Nog een aantal quotes uit het boek, zonder verdere context, die me raakten:

'𝘖𝘱 𝘥𝘢𝘵 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘻𝘰𝘶 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘦𝘳𝘨 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘦𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘵𝘦 𝘣𝘰𝘰𝘮 𝘰𝘱 𝘰𝘯𝘴 𝘻𝘰𝘶 𝘷𝘢𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘥𝘢𝘵 𝘸𝘦 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘣𝘦𝘪 𝘮𝘰𝘳𝘴𝘥𝘰𝘰𝘥 𝘸𝘢𝘳𝘦𝘯.'

'𝘔𝘪𝘴𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘴𝘵𝘢𝘢𝘯 𝘦𝘳 𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘥𝘢𝘢𝘥 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘵𝘦𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯-𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯. 𝘔𝘪𝘴𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘴 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘪𝘫𝘱𝘦𝘯. 𝘡𝘰𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘫𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘶𝘪𝘵𝘭𝘦𝘨𝘵.'

'𝘝𝘢𝘯𝘢𝘷𝘰𝘯𝘥 𝘩𝘢𝘥 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘦𝘭 𝘥𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘳𝘦𝘭𝘥 𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘰𝘭𝘸𝘢𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘥𝘶𝘸𝘥 𝘸𝘦𝘳𝘥, 𝘦𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘬 𝘯𝘰𝘨 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘶𝘪𝘴𝘩𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦.'

'𝘚𝘰𝘮𝘴 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘰𝘮 𝘥𝘦 𝘴𝘧𝘦𝘦𝘳 𝘵𝘦 𝘣𝘦𝘥𝘦𝘳𝘷𝘦𝘯. 𝘖𝘮𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘣𝘦𝘭𝘢𝘯𝘨𝘳𝘪𝘫𝘬𝘦𝘳𝘦 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘬𝘢𝘱𝘰𝘵𝘨𝘢𝘢𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘦 𝘴𝘧𝘦𝘦𝘳.'

'𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘪𝘫 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘥𝘦 𝘩𝘰𝘰𝘧𝘥𝘱𝘦𝘳𝘴𝘰𝘰𝘯 𝘪𝘯 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯. ... 𝘈𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘣𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘢𝘬𝘴 𝘷𝘦𝘦𝘳𝘵𝘪𝘨 𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘥𝘦𝘬 𝘫𝘦 𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘫𝘦 𝘩𝘦𝘭𝘦 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘫𝘧𝘪𝘨𝘶𝘶𝘳 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘨𝘦𝘸𝘦𝘦𝘴𝘵.'

'𝘑𝘦 𝘬𝘶𝘯𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘬𝘪𝘦𝘻𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨𝘵, 𝘥𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘴 𝘪𝘬 𝘪𝘯𝘵𝘶𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘭 𝘷𝘢𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘵𝘶𝘪𝘨𝘥. 𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘦 𝘬𝘶𝘯𝘵 𝘩𝘰𝘱𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘸𝘦𝘭 𝘬𝘪𝘦𝘻𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘬𝘳𝘪𝘫𝘨𝘵.' 

-

Auteur: Thijs Goverde

Uitgever: Ploegsma